บทวิเคราะห์: โรงงานควรเป็นเจ้าของเครือข่ายเซ็นเซอร์ของตัวเองไหม — บทเรียน 2G/3G Sunset และคำตอบของ Private LoRaWAN
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เวลาพูดถึงการเชื่อมต่อเซ็นเซอร์จำนวนมากในโรงงาน คำตอบที่ได้ยินบ่อยที่สุดคือ "ใช้เครือข่ายผู้ให้บริการสิ สะดวกดี" — NB-IoT หรือ LTE-M ที่วิ่งอยู่บนโครงข่ายเดิม ไม่ต้องลงทุน gateway เอง แต่เมื่อเหตุการณ์ sunset ของ 2G/3G ทำให้หลายโรงงานต้องเปลี่ยนอุปกรณ์กะทันหัน และกระแสข้อกำหนดความปลอดภัยอย่าง IEC 62443 เข้มขึ้นเรื่อย ๆ คำถามที่วิศวกรหลายคนเริ่มถามคือ: โรงงานควรเป็นเจ้าของเครือข่ายเซ็นเซอร์ของตัวเองหรือไม่ — และคำตอบของ LoRaWAN ในบทวิเคราะห์นี้น่าสนใจกว่าที่คิด LoRaWAN ใน 2 นาที LoRaWAN เป็นมาตรฐานเครือข่าย LPWAN บนย่านความถี่ ISM ย่าน Sub-GHz ที่ไม่ต้องจ่ายค่าลิขสิทธิ์คลื่น โครงสร้างแบ่งเป็น 4 ชั้น: end device ที่ส่ง uplink แบบ battery 10+ ปี, gateway ที่ทำหน้าที่เพียงแปลงสัญญาณ RF เป็น IP (ไม่มีสมอง), network server ที่เป็นศูนย์กลางจัดการทุกอย่างตั้งแต่ deduplication ถึง adaptive data rate และ application server ที่ถอดรหัส payload ส่งต่อระบบบน มาตรฐานนี้ได้รับการรับรองเป็นมาตรฐานสากลโดย ITU และส่งได้ไกลถึง 15 กิโลเมตรในพื้นที่ชนบททั้งที่ใช้พลังงานต่ำมาก สถาปัตยกรรม 4 ชั้นของ LoRaWAN — จากเซ็นเซอร์ถึงแอปพลิเคชัน (ที่มา: LoRa Alliance) มุมมองที่ 1: ความเป็นเจ้าของข้อมูล เมื่อเซ็นเซอร์ NB-IoT ส่งข้อมูล ทุกแพ็กเก็ตวิ่งผ่าน core network ของผู้ให้บริการก่อนถึงระบบของโรงงานเสมอ ต่อให้ใช้ private APN ก็ต้องไว้วางใจ operator ในระดับหนึ่ง ในทางกลับกัน LoRaWAN แบบ private ที่วาง gateway และ network server ภายในรั้วโรงงาน ข้อมูล production ที่อ่อนไหวไม่ออกนอกอาคารเลย — payload ถูกถอดรหัสที่ application server ที่โรงงานเป็นเจ้าของเอง ประเด็นนี้ตรงเข้ากับแนวคิด zone & conduit ของ IEC 62443 ที่กำหนดให้ทราบว่าข้อมูลไหนออกจากโซนใด ไปทางไหน…








